چراغ ها خاموش

و روی کیک تولد

یک آی با کلاه

که عنقریب به فوت بی رمقی

الف خواهد شد

              و داستانی دیگر

 

داستان های دنیا درست از همان جایی که تمام شده اند شروع می شوند و بی هیچ بهانه ای همانجا تمام می شوند که دلشان می خواهد و من عادت کرده ام که چهاردهمین روز بهار داستان تازه ای باشد.

 

پسرم دیگر بزرگ شده است.آرنجش را خم می کند و بازو هایش را به من نشان می دهد.انگار دیگر مرد شده است.به من احتیاجی ندارد.دیگر نوبت دنیاست که چیز هایی را که به من آموخت به او هم یاد بدهد.به او یاد بدهد که این عادت عشق است.بی هوا می رسد.درست سر به زنگاه و تکرار دوباره ی ماست.تکرار افتادن ما و از هم پاشیدن بند هایی که خورده بودیم ...و باران همیشه عجیب است.درست وقتی می بارد که هیچ کسی نیست تو را به خیابان ببرد.به او یاد بدهد که هر چه بزرگتر می شود تنهاتر است و جنگیدن مزخرف ترین دروغ دنیاست.

 

مردی از من می پرسد که چند ساله ام و من نگاهش می کنم.بیست و پنج سال به علاوه ی تمام آن روز هایی که به اندازه ی یکسال گذشت....تمام شب هایی که انگار هزار شب گذشت و همه چیز را گرفت.او هیچوقت نخواهد فهمید که من چند ساله ام.

 

امشب تنهاتر از همه ی سال های پیش....شمع های روشن نشده ی روی کیک را خاموش می کنم.

نوشته شده توسط المیرا در 0:4 | موضوع: شخصی
• لینک ثابت  •